ამჟამად ვეხმარებით

ნიკოლოზ ხალვაში
8 წლის ნიკოლოზს იდიოპათიური თრომბოციტოპენიური პურპურის დიაგნოზი დაუსვეს, იაშვილის კლინიკაში დროულად ჩატარებული პრედნიზოლონოთერაპიის შედეგად მომდევნო 2 წლის განმავლობაში რეციდივს ადგილი არ ჰქონია.
ნატალი ბარათაშვილი
პატარა ნატალის ყინულზე ფეხი აუცურდა და ძლიერად დაეცა ჯდომით, ტკივილებს დროთა განმავლობაში უნდა გაევლო, ნატალის კი  დღითი-დღე უძნელდებოდა  ტკივილის ატანა საზარდულის მიდამოში. განსაკუთრებით ძლიერდებოდა ტკივილი დატვირთვის დროს.
ზურაბ გაბუნია
გასულ წელს, 16 წლის ასაკში ზურას უცნაური წელის ტკივილები დასჩემდა,  ტკივილმა დროთა განმავლობაში მარჯვენა ქვედა კიდურში გადაინაცვლა, შემდეგ საერთო სისუსტეც შენიშნეს და აგვისტოს თვეში ექიმს მიმართეს.
ზურა ნაგერვაძე
1 წლის ზურას, გასულ წელს მწვავე მიელოიდური ლეიკემიის დიაგნოზი დაუსვეს, იაშვილის კლინიკაში ჩატარებული ქიმიოთერაპიული კურსის ფონზე მიღწეული იქნა სრული რემისია,
ერთად #ბექასთვის
ბექა 8 წლისაა, აქტიური, მხიარული, გამბედავი და ლაღი ბიჭუნაა, უყვარს კუბიკებით თამაში, ხშირად აშენებს გემებს, ხომალდებს, სიკეთის ქალაქებს... სიკეთის ქალაქს ხანდახან ბოროტი გმირები სტუმრობენ - თამაში საბოლოოდ, რა თქმა უნდა, ბექას და მისი მეგობრების, სუპერგმირების გამარჯვებით მთავრდება...
ერთ დღეს ბექას სიკეთის ქალაქში უცნაური ბოროტი გმირი გამოჩნდა, სახელად - მიელოიდური ლეიკემია,

"მე შემიყვარდა სიცოცხლე" - ნანიკო ტორონჯაძე

როდესაც ხარ ბავშვი, ცხოვრობ ლამაზი ცხოვრებით, სწავლობ კარგად, გიყვარს მეგობრები, შენიანები, სიცოცხლე გიხარია.... და უცებ მოხდება ყველაზე საშინელი სასჯელი შენს ცხოვრებაში, სახელად - სიმსივნე.

ყველაზე ვერაგულად გექცევა, გართმევს ყველაზე კარგ წლებს და ზოგჯერ სიცოცხლესაც... მე ეს შემემთხვა... 2014წლის 7აპრილს. ისმენ თავზარდაცემული დედის ტირილ, რომელმაც არ იცი რა გითხრას,რა გითხრას იმაზე თუ რატომ ტირის...დაბნეული უყურებ მის ტანჯვას... ეს საშინელებაა. მერე წყდები ცხოვრებას და ვარდები ჯოჯოხეთში. იწყებ მომაკვდინებელად მძიმე ქიმია, რომელიც სპობს ყველაფერს, იტა ჩხვლეტით გამოწვეულ ტკივილს, ენით აღუწერელ უცნაურ შეგრძნებას, ქიმია რომ იწვევს და ამ დროს გიჩნდება ერთადერთი კითხვა-ღმერთო რატომ გამწირე ამად?კლინიკაში გატარებული დღეები ყველაზე მძიმედ მახსენდება.ქიმია ეს არის სიკვდილთა ჭიდილი,გისხამენ ისეთ დოზას,რომლი ატანაც შენს სხეულს არ შეუძლებელია, მაგრამ სხვა გზა უბრალოდ არ არსებობს. ზიხარ სავადმყოფოს ფანჯრებთან,უყურე ათას ადამიანს, ისინი ერთმანეთში კადრებივით ირევიან და უბრალოდ წუხან იმაზე, თუ ქორწილ რა ჩაიცვან, სამაგიერო როგორ გადაუხადონ მეზობელს, ნიშნი მოუგონ კოლეგას... და კვლავ-ღმერთო რისთვის? რატომ უნდა მშურდეს ჩემი ტოლების, ადამიაები, რომლებიც უბრალოდ ისე არიან, როგორც უნდათ,შენ კიდევ გდიხარ ძაღლივით მიბმული გადასხმის ანძასთან და იტანჯები... ასე გავიდა 17ქიმია, 15 ანესთეზია, 3 ოპერაცია... მეგობრებს,ნათესავებს ხომ ტკივა შენი საწუხარი, გითანაგრძნობენ, გამშვიდებენ, შენ კი ეს მეტად გიშლის ნერვებს, რადგან ხვდები, რეალურად არავის ესმის ის განცდა, რასაც შენ ამ დროს განიცდი, ამას ვერ გაიგებ, თუ არ გამოცადე... ეს გამოცდა კი უფალმა ყველას აშოროს.

 

ყველაზე ხშირად მაინც კითხვა მაწვალებდა -  ღმერთო, მე ხომ ჯერ პატარა ვარ? არაფერი დამიშავებია ისეთი და რისთვის?... მერე თავს იმშვიდებ, ეს საჭირო იყო,რადგან უმიზეზოდ არაფერი ხდება, უფლისგან მოვლენილი გამოცდაა, კი ასეა, გამოცდა, რომელ უფრო გაძლიერებს და გასწავლის 13 წლის ბავშვს ცხოვრებას.

საშინელი სიტყვა - არ შეიძლება! სკოლა,ბავშვებთან ,კლასლებთამ ურთიერთობა, მათთა ერთად სიარული არ შეიძლება!...

იუნგის სარკომის ოპერაცია საფრანგეში ფეხზე გავიკეთე,  კარგა ხანს ყავარჯნებით სიარული მომიწია, თან უთმოდ, როცა გარე გადიხარ, გრძნობ ხალხის შეშფოთებულ სახეს, იწყებენ ჩურჩულს, აუ რა ჭირს?კარგად იქნება? ჰ... რატომ? ... მოკლედ, მე ნამდვილად გასაჭირი არ დამკლებია,მაგრამ

არ დამიწუწუნია. მგონი, ამ წერილში ვწუწუნებ პირველად, ალბათ იმიტომ , რომ როცა ყველაფერი დასრულებული მეგონა, ახლა კვლავ კლინიკის პატარა პალატის ოთხ კედელს შორის მილით მიბმული გადასხმის ბოძთან ვწერ ამ წერილს. ვიცი, ყველაფერი კარგად იქნება, ესეც გაივლის და განწყობაც გამოკეთდება, ჩემს თავს ვეუბნები, მოერიე ნანიკო, ცოტაც უნდა გაუძლო, არ დანებდე, ერთი ოპერაციაც და მერე ყველაფერი ცუდი წარსულს ჩაბარდება... ჰოდა, მეც ვუსმენ ნანიკოს და ვუძლებ, აგერ, ჩემი დედიკო და ბებოც გვერდით მყავნან და ვზიდავთ ერთად ჩვენს ტკივილს, რომელიც  უნდა გამომეცადა, რომ ისეთი ადამიანი ვყოფილიყავი, როგორიც ახლა ვარ... მე შემიყვარდა სიცოცხლე ისეთი, როგორიც ის არის! ამ სიყვარულისთვის - ღირდა!
ნანიკო ტორონჯაძე, 14 წლის

დონაციის შედეგები

08.08.2018
500
02.08.2018
1
01.08.2018
2
24.07.2018
80
23.07.2018
5
22.07.2018
5
19.07.2018
20
16.07.2018
30
13.07.2018
200
03.07.2018
10
ჯამური თანხა : 3481

საკონტაქტო ინფორმაცია

599334813
media4life.ge