ამჟამად ვეხმარებით
ზურა ნაგერვაძე
1 წლის ზურას, გასულ წელს მწვავე მიელოიდური ლეიკემიის დიაგნოზი დაუსვეს, იაშვილის კლინიკაში ჩატარებული ქიმიოთერაპიული კურსის ფონზე მიღწეული იქნა სრული რემისია,
ერთად #ბექასთვის
ბექა 8 წლისაა, აქტიური, მხიარული, გამბედავი და ლაღი ბიჭუნაა, უყვარს კუბიკებით თამაში, ხშირად აშენებს გემებს, ხომალდებს, სიკეთის ქალაქებს... სიკეთის ქალაქს ხანდახან ბოროტი გმირები სტუმრობენ - თამაში საბოლოოდ, რა თქმა უნდა, ბექას და მისი მეგობრების, სუპერგმირების გამარჯვებით მთავრდება...
ერთ დღეს ბექას სიკეთის ქალაქში უცნაური ბოროტი გმირი გამოჩნდა, სახელად - მიელოიდური ლეიკემია,
ბექა ფიფია
ბექა 8 წლისაა, ის მხიარული, აქტიური, გონიერი ბიჭუნაა, უყვარს სპორტი, ფეხბურთს ხშირად თამაშობს, მუხლებსაც იტყავებს და არც მისი ჩალურჯებული ფეხი გაკვირვებიათ მშობლებს, აპრილის თვეში ოდნავ გაუმიზეზდა იარა და ექიმს მიმართეს,
მარიამ გეგუჩაძე
3 წლის მარიამს რამდენიმე თვის წინ დედამ მარჯვენა ხელზე შესიება შენიშნა. პირველადი კვლევებით ბავშვს განგლიონევრომის დიაგნოზი დაუსვეს,
ბაჩი კაკალაძე
ბაჩი 17 წლისაა, ქობულეთიდან. 2 წლის წინ, სახეზე, მარჯვენა მხარეს  მტკივნეული შეშუპება გაუჩნდა, ანტიბიოტიკების ფონზე მოცულობითი წარმონაქმნი არ შემცირებულა. ჩატარდა ბიოფსია და დაისვა დიაგნოზი, რომელსაც ჩვენ მესამე წელია ვებრძვით -თავ-კისრის ლოკალიზაციის ალევორალური რაბდომიოსარკომა (მე-3 სტადია).
"მე შემიყვარდა სიცოცხლე" - ნანიკო ტორონჯაძე

როდესაც ხარ ბავშვი, ცხოვრობ ლამაზი ცხოვრებით, სწავლობ კარგად, გიყვარს მეგობრები, შენიანები, სიცოცხლე გიხარია.... და უცებ მოხდება ყველაზე საშინელი სასჯელი შენს ცხოვრებაში, სახელად - სიმსივნე.

ყველაზე ვერაგულად გექცევა, გართმევს ყველაზე კარგ წლებს და ზოგჯერ სიცოცხლესაც... მე ეს შემემთხვა... 2014წლის 7აპრილს. ისმენ თავზარდაცემული დედის ტირილ, რომელმაც არ იცი რა გითხრას,რა გითხრას იმაზე თუ რატომ ტირის...დაბნეული უყურებ მის ტანჯვას... ეს საშინელებაა. მერე წყდები ცხოვრებას და ვარდები ჯოჯოხეთში. იწყებ მომაკვდინებელად მძიმე ქიმია, რომელიც სპობს ყველაფერს, იტა ჩხვლეტით გამოწვეულ ტკივილს, ენით აღუწერელ უცნაურ შეგრძნებას, ქიმია რომ იწვევს და ამ დროს გიჩნდება ერთადერთი კითხვა-ღმერთო რატომ გამწირე ამად?კლინიკაში გატარებული დღეები ყველაზე მძიმედ მახსენდება.ქიმია ეს არის სიკვდილთა ჭიდილი,გისხამენ ისეთ დოზას,რომლი ატანაც შენს სხეულს არ შეუძლებელია, მაგრამ სხვა გზა უბრალოდ არ არსებობს. ზიხარ სავადმყოფოს ფანჯრებთან,უყურე ათას ადამიანს, ისინი ერთმანეთში კადრებივით ირევიან და უბრალოდ წუხან იმაზე, თუ ქორწილ რა ჩაიცვან, სამაგიერო როგორ გადაუხადონ მეზობელს, ნიშნი მოუგონ კოლეგას... და კვლავ-ღმერთო რისთვის? რატომ უნდა მშურდეს ჩემი ტოლების, ადამიაები, რომლებიც უბრალოდ ისე არიან, როგორც უნდათ,შენ კიდევ გდიხარ ძაღლივით მიბმული გადასხმის ანძასთან და იტანჯები... ასე გავიდა 17ქიმია, 15 ანესთეზია, 3 ოპერაცია... მეგობრებს,ნათესავებს ხომ ტკივა შენი საწუხარი, გითანაგრძნობენ, გამშვიდებენ, შენ კი ეს მეტად გიშლის ნერვებს, რადგან ხვდები, რეალურად არავის ესმის ის განცდა, რასაც შენ ამ დროს განიცდი, ამას ვერ გაიგებ, თუ არ გამოცადე... ეს გამოცდა კი უფალმა ყველას აშოროს.

 

ყველაზე ხშირად მაინც კითხვა მაწვალებდა -  ღმერთო, მე ხომ ჯერ პატარა ვარ? არაფერი დამიშავებია ისეთი და რისთვის?... მერე თავს იმშვიდებ, ეს საჭირო იყო,რადგან უმიზეზოდ არაფერი ხდება, უფლისგან მოვლენილი გამოცდაა, კი ასეა, გამოცდა, რომელ უფრო გაძლიერებს და გასწავლის 13 წლის ბავშვს ცხოვრებას.

საშინელი სიტყვა - არ შეიძლება! სკოლა,ბავშვებთან ,კლასლებთამ ურთიერთობა, მათთა ერთად სიარული არ შეიძლება!...

იუნგის სარკომის ოპერაცია საფრანგეში ფეხზე გავიკეთე,  კარგა ხანს ყავარჯნებით სიარული მომიწია, თან უთმოდ, როცა გარე გადიხარ, გრძნობ ხალხის შეშფოთებულ სახეს, იწყებენ ჩურჩულს, აუ რა ჭირს?კარგად იქნება? ჰ... რატომ? ... მოკლედ, მე ნამდვილად გასაჭირი არ დამკლებია,მაგრამ

არ დამიწუწუნია. მგონი, ამ წერილში ვწუწუნებ პირველად, ალბათ იმიტომ , რომ როცა ყველაფერი დასრულებული მეგონა, ახლა კვლავ კლინიკის პატარა პალატის ოთხ კედელს შორის მილით მიბმული გადასხმის ბოძთან ვწერ ამ წერილს. ვიცი, ყველაფერი კარგად იქნება, ესეც გაივლის და განწყობაც გამოკეთდება, ჩემს თავს ვეუბნები, მოერიე ნანიკო, ცოტაც უნდა გაუძლო, არ დანებდე, ერთი ოპერაციაც და მერე ყველაფერი ცუდი წარსულს ჩაბარდება... ჰოდა, მეც ვუსმენ ნანიკოს და ვუძლებ, აგერ, ჩემი დედიკო და ბებოც გვერდით მყავნან და ვზიდავთ ერთად ჩვენს ტკივილს, რომელიც  უნდა გამომეცადა, რომ ისეთი ადამიანი ვყოფილიყავი, როგორიც ახლა ვარ... მე შემიყვარდა სიცოცხლე ისეთი, როგორიც ის არის! ამ სიყვარულისთვის - ღირდა!
ნანიკო ტორონჯაძე, 14 წლის

დონაციის შედეგები
25.05.2018
10
24.05.2018
5
23.05.2018
50
22.05.2018
122
21.05.2018
10
14.05.2018
110
09.05.2018
10
06.05.2018
10
02.05.2018
100
30.04.2018
10
ჯამური თანხა : 2545
საკონტაქტო ინფორმაცია
599334813
media4life.ge